O duchowym przywództwie, odpowiedzialności i uzdrawiającej obecności – rozmowa z Diane Langberg
W czasach, gdy zaufanie do przywódców duchowych bywa podważane przez ujawniane nadużycia i kryzysy w Kościele, pytanie o autentyczną rolę pastora staje się niezwykle aktualne. W podcaście Craft & Character prowadzący Steve Carter rozmawia z Diane Langberg – znaną amerykańską psycholożką, autorką i specjalistką w dziedzinie traumy. Jej doświadczenie w pracy z ofiarami przemocy i nadużyć – także tych, których dopuścili się duchowni – nadaje tej rozmowie szczególną wagę.
Władza, która służy, a nie rani
Dla Langberg sedno duszpasterstwa tkwi w odpowiedzialnym i świadomym korzystaniu z władzy. Pastor, kapłan, lider duchowy – każdy z nich posiada wpływ, który może być źródłem dobra albo przyczyną zniszczenia.
– Władza nie jest zła sama w sobie. Problem pojawia się wtedy, gdy używamy jej dla siebie, a nie dla drugiego człowieka – mówi Langberg.
Według niej duchowe przywództwo musi być głęboko zakorzenione w postawie służby. Pastor nie jest właścicielem wspólnoty ani jej centralnym punktem. Jego rolą jest towarzyszenie, wsparcie, ochrona i troska. To posługa, która – jeśli ma być prawdziwie chrześcijańska – wymaga pokory, słuchania i empatii.
Przeciwko kulturze sukcesu
Langberg zauważa, że współczesny Kościół – zwłaszcza w kulturze zachodniej – często przejmuje język i logikę świata korporacyjnego: wzrost, wpływ, marka osobista, liczby. W takim ujęciu pastor staje się menedżerem lub celebrytą, a nie duchowym przewodnikiem.
Tymczasem prawdziwa siła Kościoła nie polega na dynamice wzrostu, lecz na wierności Ewangelii – także (a może przede wszystkim) w sytuacjach granicznych: w cierpieniu, w kryzysie, w ciszy.
– Pastor nie jest powołany do kontrolowania ludzi, ale do ich kochania – podkreśla Langberg. – Miłość wymaga obecności, cierpliwości i odwagi, by wejść w czyjś ból bez natychmiastowego rozwiązywania problemu.
Kościół jako bezpieczna przystań
Ważną częścią rozmowy jest temat traumy i przemocy w Kościele. Langberg przypomina, że osoby skrzywdzone przez duchownych często doświadczają podwójnego bólu – nie tylko z powodu samego nadużycia, ale również z powodu milczenia wspólnoty, która nie chce słuchać.
– Jeśli Kościół ma być miejscem uzdrowienia, musi najpierw stać się miejscem prawdy – mówi Langberg. – To oznacza gotowość do słuchania trudnych historii, przyjmowania oskarżeń z pokorą i stawania po stronie najsłabszych.
Nie chodzi o idealizm, ale o ewangeliczne miłosierdzie. Pastorzy i liderzy muszą być przygotowani nie tylko teologicznie, ale też emocjonalnie – by towarzyszyć osobom po traumie, nie szukając szybkich odpowiedzi, ale oferując bezpieczną przestrzeń i realną obecność.
Odwaga pokory
Rozmowa kończy się wezwaniem do odwagi – ale nie tej, która prze do przodu, dominuje i przemawia z kazalnicy donośnym głosem. Chodzi o odwagę pokory: przyznania się do ograniczeń, szukania pomocy, rezygnacji z kontroli.
To przesłanie szczególnie ważne dziś – w czasie, gdy wielu liderów duchowych musi mierzyć się z utratą autorytetu. Jak mówi Langberg, prawdziwy autorytet nie buduje się na sile, lecz na wierności, uczciwości i służbie.
Podcast: Craft & Character
Odcinek: The Role of the Pastor
Gość: Diane Langberg
Prowadzący: Steve Carter
🔗 Posłuchaj odcinka w j. angielskim
BIO
Diane Langberg jest doceniana na całym świecie za swoją pięćdziesięcioletnią praktykę kliniczną w pracy z osobami doświadczającymi traumy. Szkoliła opiekunów i specjalistów na sześciu kontynentach w zakresie reagowania na traumę oraz nadużycia władzy. Przez 29 lat prowadziła własną praktykę terapeutyczną w Jenkintown, w stanie Pensylwania – Diane Langberg PhD and Associates. Obecnie, we współpracy z dr. Philem Monroe, kontynuuje tę działalność w ramach Langberg, Monroe & Associates – zespołu siedemnastu terapeutów o różnych specjalizacjach.
Jej najnowsza książka nosi tytuł When the Church Harms God’s People: Becoming Faith Communities that Resist Abuse, Pursue Truth and Care for the Wounded („Gdy Kościół krzywdzi lud Boży: jak stać się wspólnotą wiary, która sprzeciwia się przemocy, dąży do prawdy i troszczy się o zranionych”).
