Często myślimy, że Bóg oczekuje od nas nieustannej pracy. Biblia jednak pokazuje, że odpoczynek to nie luksus – to przykazanie i Boży rytm wpisany w naturę człowieka

Jednak sposób, w jaki go realizujemy, ma znaczenie. Coraz więcej osób dostrzega dziś, że nie trzeba wyjeżdżać daleko ani wydawać dużych pieniędzy, by naprawdę odpocząć.

W obliczu rosnących kosztów podróży, niepewności na świecie i zmęczenia „turystyczną masówką”, popularność zyskują tzw. staycations – urlopy spędzane blisko domu. I nie jest to rozwiązanie „z braku lepszej opcji”, ale coraz częściej świadomy wybór.

Dlaczego warto rozważyć urlop w okolicy?

Przede wszystkim – spokój i elastyczność. Bez stresu związanego z lotami, opóźnieniami czy logistyką. Można zwolnić tempo, naprawdę odpocząć i dostosować plan dnia do własnych potrzeb.

Drugi aspekt to finanse. Dalekie wyjazdy często wiążą się z dużymi kosztami, a czasem nawet z zadłużeniem. Tymczasem odpoczynek nie powinien być źródłem stresu finansowego. Wybierając lokalne atrakcje, można znacząco ograniczyć wydatki.

Nie bez znaczenia jest też odkrywanie tego, co mamy „pod nosem”. Parki, muzea, wydarzenia lokalne, ścieżki spacerowe czy miejsca historyczne – często mijamy je na co dzień, nie mając czasu, by je naprawdę poznać.

Odpoczynek blisko domu sprzyja wyciszeniu. Trudno usłyszeć głos Boga w zgiełku wielkich kurortów. Domowe zacisze lub spacer w pobliskim lesie to idealna „pustynia”, o której mówi Jezus. „Idźcie sami na miejsce odludne i trochę odpocznijcie.” (Ew. Mk 6:31).

Urlop to nie miejsce – to relacje

Najważniejsze w czasie wolnym nie są egzotyczne lokalizacje, ale ludzie, z którymi go spędzamy. Wspólne wyjście na spacer, gra w planszówki, wycieczka rowerowa czy nawet czas spędzony w ogrodzie mogą budować równie trwałe wspomnienia jak zagraniczna podróż.

Dla rodzin to także okazja do prostych, wartościowych aktywności: wspólnego gotowania, gier na świeżym powietrzu czy odkrywania przyrody w najbliższej okolicy.

Rozsądek zamiast presji

Warto też pamiętać, że nie każdy „okazyjny” wyjazd jest bezpieczny. Wzrasta liczba oszustw związanych z rezerwacjami online, a atrakcyjne oferty mogą kryć ryzyko utraty pieniędzy. Dlatego, jeśli już planujemy wyjazd, róbmy to ostrożnie i świadomie.

Twórz wspomnienia, nie długi

Urlop ma nas odświeżyć – fizycznie, psychicznie i duchowo. Nie musi być daleko ani drogi. Czasem najlepsze, co możemy zrobić, to zatrzymać się bliżej domu, docenić to, co mamy i spędzić czas z tymi, którzy są najważniejsi.

Bo prawdziwy odpoczynek zaczyna się nie od miejsca, ale od decyzji.

„To właśnie zwyczajne chwile z czasem stają się tymi najbardziej niezwykłymi.” – autor nieznany

RaK

Hinduscy nacjonaliści w środkowych Indiach w ubiegłym miesiącu stanęli na czele tłumu, który zaatakował chrześcijan podczas nabożeństwa w kościele domowym, w tym kobiety i dzieci, oraz pobił pastora do nieprzytomności, podały źródła.

42-letni pastor Ramesh Barela udał się 7 lutego do domu Navala Singha, aby poprowadzić nabożeństwo we wsi Kotwara, w dystrykcie Khandwa, w stanie Madhya Pradesh. Na nabożeństwie zgromadziły się cztery rodziny liczące łącznie 16 osób.

Po rozpoczęciu nabożeństwa około godz. 21 dom Singha został otoczony przez ponad 100 osób prowadzonych przez hinduskie ugrupowania ekstremistyczne — powiedział.

„W drodze do domu Navala przechodziłem przez wioskę, gdzie zauważyło mnie kilku zwolenników hinduskich ugrupowań prawicowych” — powiedział pastor Barela Morning Star News. „W tych dniach bardzo rozbudowali swoją sieć; stali się bardzo czujni, a informacje rozchodzą się szybko dzięki kilku grupom na WhatsAppie”.

Tłum otoczył dom i wyważył frontowe oraz tylne drzwi, które były zamknięte od środka — powiedział. Napastnicy wtargnęli do środka, wymachując grubymi drewnianymi kijami, skierowali się prosto do pastora Bareli i zaczęli go bić, choć nie mogli unosić kijów wysoko, ponieważ dach był zbyt niski — powiedział.

„Wielokrotnie mówiłem im, że przemoc fizyczna nie jest rozwiązaniem żadnego problemu, jaki mogliby mieć, i że powinniśmy usiąść i omówić spokojnie całą sprawę, ale oni nadal mnie bili” — powiedział.

Próbowali wyciągnąć pastora Barelę na zewnątrz domu, aby móc użyć drewnianych kijów, ale członkowie zgromadzenia chwycili go i nie pozwolili na to — powiedział. Tłum zaczął więc bić go rękami i kopać. Atakowano także tych, którzy próbowali ich powstrzymać, w tym kobiety i dzieci — powiedział.

„Szarpali kobiety za sari i bluzki, naruszając ich godność, a małe dzieci kopali” — powiedział pastor Barela.

Dwoje wnuków Singha doznało wewnętrznych obrażeń klatki piersiowej, gdy napastnicy jednego kopali, a z drugim brutalnie się obchodzili — powiedział. Tłum połamał krzesło, na którym siedział pastor, i zdewastował dom, „jakby czegoś szukał” — powiedział.

„Przypuszczam, że szukali Biblii, by skonfiskować je jako dowód [przymusowego] nawracania, ale nie znaleźli ani jednej” — powiedział pastor Barela, który korzysta z aplikacji z Biblią w telefonie zamiast nosić drukowany egzemplarz.

Podczas pobicia stracił telefon komórkowy. Inny chrześcijanin zaczął nagrywać zdarzenie swoim telefonem, ale hinduscy ekstremiści wyłączyli światła w domu.

Kiedy bili Barelę, stracił przytomność.

„Bili mnie ze wszystkich stron, a niektórzy z nich cały czas atakowali mnie od tyłu, nie mogłem ich zobaczyć, i nagle straciłem przytomność” — powiedział.

Jeden z chrześcijan wezwał policję, która przyjechała i zabrała pastora Barelę oraz Singha do rządowego szpitala w Khandwie, gdzie lekarze po zbadaniu rozmiaru obrażeń hospitalizowali ich obu.

„Kiedy odzyskałem przytomność, zobaczyłem, że jestem w szpitalu” — powiedział Barela, który przebywał tam przez cztery dni. Po wypisie udał się do prywatnego szpitala, gdzie lekarze przyjęli go na kolejne dwa dni leczenia.

W chwili publikacji tego tekstu Singh i pastor Barela nadal przyjmowali leki.

Bezczynność policji

8 lutego policja w Piplod zarejestrowała dwie odrębne sprawy: jedną na podstawie skargi Singha przeciwko trzem zidentyfikowanym napastnikom, a drugą na podstawie skargi członka tłumu, Vijaya Kumara Rathore’a, przeciwko trzem chrześcijanom, w tym pastorowi Bareli.

W swojej skardze Singh wskazał Kishore’a Banjarę, Pawana i Bharata Banjarę w First Information Report (FIR) nr 51 na podstawie Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita z 2023 roku za „śpiewanie, recytowanie lub wypowiadanie obscenicznych pieśni/słów w miejscu publicznym”, „dobrowolne spowodowanie obrażeń”, „groźby karalne obejmujące ciężki uszczerbek na zdrowiu”, „wspólną odpowiedzialność za czyny popełnione przez kilka osób w wykonaniu wspólnego zamiaru”, a także na podstawie Scheduled Castes and the Scheduled Tribes (Prevention of Atrocities) Act z 1989 roku za „uniemożliwianie, utrudnianie lub upokarzanie członka SC/ST przy wejściu do miejsc publicznych” oraz za przestępstwo popełnione przeciwko osobie SC/ST lub jej mieniu przy świadomości, że dana osoba należy do SC/ST.

W swojej skardze Singh podał, że modlili się do Chrystusa w swoim domu, gdy tłum prowadzony przez trzech mężczyzn wymienionych w skardze wyważył drzwi i zaczął ich atakować. Singh doznał urazu prawej stopy oraz obrażeń wewnętrznych.

Dodał również, że jego córka i synowe zostały brutalnie potraktowane. Trzej napastnicy używali pogardliwych słów odnoszących się do jego kasty oraz obelżywego języka, bijąc wszystkich obecnych i grożąc im śmiercią, jeśli będą „kogokolwiek nawracać” — stwierdził Singh.

Pastor Sunil Arya, przyjaciel Singha, powiedział Morning Star News, że Singh był w stanie rozpoznać kilku napastników.

„Naval podał policji ich nazwiska, ale policja ujęła w skardze tylko te trzy osoby, a pozostałych zaliczyła do ‘tłumu’ — który nie ma twarzy ani nazwiska” — powiedział pastor Arya.

Drugi FIR, złożony przez Rathore’a, został zarejestrowany przeciwko Singhowi, Dashrathowi Vishwakarmie i pastorowi Bareli. Rathore twierdził, że próbowali nawracać hinduistów na chrześcijaństwo — co nie jest w Indiach nielegalne — oraz że próbowali zmusić go do konwersji i pobili go, kiedy odmówił.

Trzem chrześcijanom postawiono zarzuty „dobrowolnego spowodowania obrażeń”, „gróźb karalnych obejmujących ciężki uszczerbek na zdrowiu” oraz bezprawnej konwersji religijnej na podstawie Madhya Pradesh Freedom of Religion Act z 2021 roku.

Adwokat reprezentujący Singha, Vishwakarmę i pastora Barelę złożył w sądzie okręgowym wniosek o tymczasowe zwolnienie za kaucją, który został odrzucony 13 lutego.

Choć po obu stronach nie dokonano żadnych aresztowań, pastor Arya powiedział, że „zarzuty przeciwko chrześcijanom są poważniejsze, dlatego chrześcijanie muszą jak najszybciej ubiegać się o nakaz zwolnienia za kaucją.

Pastor Barela, który od czasu ataku nie wrócił do domu, oczekuje na nakaz zwolnienia za kaucją z Sądu Najwyższego w Jabalpurze, w stanie Madhya Pradesh. Ma cztery córki, a także opiekuje się córką swojego zmarłego brata. Trzy z pięciu córek są zamężne, a dwie nadal uczą się w gimnazjum.

„Proszę, módlcie się za mnie” — powiedział pastor Barela. „Z powodu tych fałszywych zarzutów moja rodzina płaci wysoką cenę. Moja żona nie ma środków, by utrzymać rodzinę, a ja również jestem bezradny”.

Jak twierdzą obrońcy praw religijnych, wrogi ton rządu National Democratic Alliance, kierowanego przez hindusko-nacjonalistyczną Bharatiya Janata Party, wobec nie-hinduistów ośmielił hinduskich ekstremistów w różnych częściach kraju do atakowania chrześcijan od czasu, gdy premier Narendra Modi objął władzę w maju 2014 roku.

Indie zajęły 12. miejsce w Światowym Indeksie Prześladowań 2026 organizacji Open Doors wśród krajów, w których najtrudniej jest być chrześcijaninem — awansując z 31. miejsca w 2013 roku, przed dojściem Modiego do władzy.

Źródło: Morning Star News

Jan Chrzciciel, wybierając życie na pustyni oraz niezwykle skromną dietę złożoną z szarańczy i dzikiego miodu, przekazywał swoim współczesnym czytelny komunikat. Dla ludzi tamtej epoki jego styl życia miał głębokie znaczenie symboliczne, prorocze oraz rytualne.

Oto kluczowe powody, dla których Jan wybrał taką drogę

Oczekiwanie na „Nowy Exodus”: W czasach Jezusa wielu Izraelitów wierzyło, że wybawienie przyjdzie właśnie z pustyni, co miało stanowić duchowe powtórzenie historycznego wyjścia z Egiptu. Działając na pustkowiu, Jan bezpośrednio nawiązywał do proroctwa Izajasza o heroldzie, który przygotowuje drogę dla Pana (Iz 40,3).

Wzór proroka Eliasza: Jan w świadomy sposób nawiązywał do postaci Eliasza – nie tylko poprzez miejsce przebywania, ale i surowy ubiór. Ponieważ powszechnie oczekiwano powrotu Eliasza przed nadejściem czasów ostatecznych, postawa Jana potwierdzała jego rolę jako proroczego zwiastuna Mesjasza.

Troska o czystość rytualną: Wybór szarańczy i dzikiego miodu pozwalał Janowi na zachowanie szczególnej czystości rytualnej. Podobnie jak inne grupy szukające odosobnienia (np. Esseńczycy), Jan unikał w ten sposób pokarmów przygotowywanych przez społeczeństwo, które mogłyby nie spełniać surowych norm Prawa. Pustynia była więc przestrzenią duchowej wolności od religijnych zanieczyszczeń.

Znak protestu i pokuty: Surowa dieta była świadectwem ascetyzmu i całkowitego oddania się Bożej opatrzności. Stanowiła ona wyraźny kontrast wobec luksusów dworów królewskich i była formą proroczego protestu przeciwko duchowemu uśpieniu narodu. Choć był to pokarm ludzi najuboższych, w przypadku Jana podkreślał on, że jego jedynym oparciem jest Bóg.

Podsumowując, życie na pustyni oraz specyficzna dieta nie były jedynie kwestią przetrwania. Stanowiły one czytelny znak, że czas zbawienia jest bliski, a Jan – jako „nowy Eliasz” – wzywa naród do radykalnej przemiany serca.

Tekst przygotowany na podstawie IVP Bible Background Commentary: New Testament
Craig S. Keener

Tradycja wczesnego Kościoła jest wyjątkowo zgodna w kwestii autorstwa czterech Ewangelii. Choć same teksty biblijne nie zawsze podają imiona autorów bezpośrednio, jednomyślność świadectw z II wieku sugeruje, że ich tożsamość była dobrze znana pierwszej generacji chrześcijan. Rzadko zdarzało się, aby dzieła tej rangi krążyły anonimowo. Przyjrzyjmy się bliżej sylwetkom mężczyzn, którym przypisuje się spisanie życia Jezusa.

Mateusz: Ewangelista z piórem urzędnika

Pierwsza Ewangelia przypisywana jest Mateuszowi, jednemu z dwunastu apostołów, znanemu również pod imieniem Lewi. Przed powołaniem przez Jezusa pełnił on funkcję poborcy podatkowego w Kafarnaum. Profesja ta miała znaczenie dla powstania tekstu – jako poborca należał do nielicznej grupy Galilejczyków posiadających umiejętność sprawnego sporządzania notatek.

Tradycja przekazana przez Papiasza sugeruje, że Mateusz mógł pierwotnie spisać zbiór wypowiedzi Jezusa w języku hebrajskim (lub aramejskim), który później został rozwinięty w znaną nam grecką Ewangelię. Styl dzieła wskazuje, że autor był żydowskim mędrcem, dobrze znającym Pisma i posługującym się technikami interpretacyjnymi typowymi dla ówczesnych uczonych w Piśmie.

Marek: Tłumacz św. Piotra

Autorstwo drugiej Ewangelii tradycyjnie przypisuje się Janowi Markowi, który był krewnym Barnaby i towarzyszem podróży apostoła Pawła. Kluczowym źródłem informacji dla Marka miał być jednak apostoł Piotr, którego Marek był bliskim współpracownikiem.

Marek prawdopodobnie pochodził ze środowiska żydowskiej diaspory, co czyniło go postacią dwukulturową. Pisał w podstawowej grece koine, a jego tekst był adresowany głównie do chrześcijan pochodzenia pogańskiego, najprawdopodobniej w Rzymie, w okresie prześladowań za czasów Nerona (ok. 64 r. n.e.). Marek kładzie duży nacisk na motyw cierpienia oraz na tzw. „sekret mesjański”.

Łukasz: Wykształcony lekarz i historyk

Łukasz był jedynym autorem Ewangelii, który nie był Żydem (choć niektórzy badacze widzą w nim prozelitę lub osobę silnie związaną z judaizmem diaspory). Tradycja identyfikuje go jako lekarza i bliskiego towarzysza św. Pawła. O jego obecności w wielu wydarzeniach świadczą fragmenty Dziejów Apostolskich pisane w pierwszej osobie liczby mnogiej („my”).

Łukasz był człowiekiem o starannym wykształceniu, co znajduje odzwierciedlenie w jego wyrafinowanym stylu literackim. Swoje dzieło – obejmujące Ewangelię oraz Dzieje Apostolskie – skomponował jako dwutomową historię, zachowując rygory ówczesnej historiografii grecko-rzymskiej. W swojej pracy opierał się na relacjach naocznych świadków, które starannie badał i porządkował.

Jan: Umiłowany uczeń i teolog

Czwarta Ewangelia przypisywana jest Janowi, synowi Zebedeusza, jednemu z najbliższych uczniów Jezusa. Tekst sam w sobie twierdzi, że pochodzi od świadka naocznego, identyfikowanego z „umiłowanym uczniem”. Choć Jan był galilejskim rybakiem, jego dzieło zdradza głęboką znajomość palestyńskiego środowiska żydowskiego sprzed 70 r. n.e.

Tradycja podaje, że Jan dożył bardzo późnego wieku (nawet 80–90 lat) i zmarł w Efezie pod koniec I wieku. Jego Ewangelia ma najbardziej refleksyjny charakter – Jan nie tylko relacjonuje fakty, lecz także ukazuje Jezusa jako wcielone Słowo i Bożą Mądrość. Swoje pismo kierował do wspólnoty zmagającej się z wykluczeniem z lokalnych synagog, chcąc umocnić jej przekonanie, że to właśnie ona jest prawdziwym spadkobiercą biblijnego judaizmu.

Tekst przygotowany na podstawie IVP Bible Background Commentary: New Testament
Craig S. Keener

Richard Foster, jako pastor, w soboty przechadzał się po pustym kościele, siadał w różnych ławkach i modlił się za osoby, które miały tam zasiąść w niedzielę. Wyobrażał sobie ich życie i powierzał Bogu przesłanie kazania, które miał wygłosić.

Choć od publikacji jego książki Celebration of Discipline w 1978 roku wiele się zmieniło, jedno pozostaje aktualne: wezwanie, by pastorzy i liderzy kościelni wiernie podążali za Jezusem i formowali swoich wiernych.

W rozmowie z pastorem i autorem Richem Villodasem Foster przypomina, czym jest zdrowe przywództwo duchowe w epoce powierzchowności i rozproszenia.

Człowiek ważniejszy niż „wyniki”

Współczesne wskaźniki „sukcesu” Kościoła to frekwencja, budynki i finanse. Foster przyznaje, że musiał z tego zrezygnować, by na nowo zobaczyć w wiernych konkretnych ludzi. Duszpasterstwo zaczyna się od bycia obok drugiego człowieka i uważnego słuchania jego serca.

Przywołuje historię kobiety z Rosji, której kierownik duchowy poświęcał dużo czasu na rozmowy o jej indykach. Krytykowany, odpowiedział: „W tych indykach zawiera się całe jej życie”. Pastor powinien wsłuchiwać się w to, co dla ludzi naprawdę ważne — w ich codzienne sprawy, dramaty i wybory.

Foster wspomina też mężczyznę zboru, który odkrył, że jego badania naukowe są wykorzystywane przez przemysł zbrojeniowy. W takich chwilach nie potrzeba wielu słów — trzeba umieć płakać z drugim człowiekiem i trwać przy nim.

Chrystus w centrum

Zadaniem pastora nie jest skupianie uwagi na sobie, lecz kierowanie jej ku Chrystusowi. „Jezus nie stracił głosu” — mówi Foster. On nadal mówi i daje się poznać tym, którzy chcą słuchać.

Walka z powierzchownością i rozproszeniem

Już w latach 70. Foster pisał, że przekleństwem epoki jest powierzchowność. Dziś dochodzi do niej wszechobecne rozproszenie. Dlatego jedną z kluczowych praktyk duchowych staje się samotność i wyciszenie.

Podczas rekolekcji Foster odkrył, że świat dobrze funkcjonuje bez niego. Samotność uczy „rezygnacji z roli prezesa wszechświata” — pozwala przyjąć, że nie wszystko zależy od nas i że można powiedzieć „nie”.

Początki nie muszą być heroiczne. „Módl się tak, jak potrafisz, a nie tak, jak wydaje ci się, że powinieneś” — radzi. Sam bez powodzenia próbował modlitwy o czwartej rano, naśladując Johna Wesleya. Z czasem zrozumiał, że duchowy wzrost dokonuje się małymi krokami. Nie należy lekceważyć „dnia małych początków”.

Formacja ma konkretny adres

Zdrowa władza duszpasterska polega na prowadzeniu ludzi do Chrystusa, nie do siebie. Formacja zawsze odbywa się w konkretnych relacjach.

Foster wspomina kilkuletniego Davey’ego z zespołem Downa, ciężko chorego chłopca, przy którym spędził wiele godzin w szpitalu. To tam — jak zrozumiał — uczył się modlitwy. Gdy Davey wrócił do kościoła, Foster głosił kazanie „całym sercem”, wiedząc, że chłopiec go słucha.

Jedność mimo podziałów

W czasach silnej polaryzacji pastorzy często znajdują się pod presją. Foster zachęca, by mimo różnic zachować wierność i miłość. Wierni mogą się różnić w wielu ważnych sprawach, ale kluczowy pozostaje „centralny słup namiotu”: Chrystus — Jego życie, nauczanie, śmierć i zmartwychwstanie. Jeśli On pozostaje w centrum, Kościół może przetrwać napięcia.

Prosta codzienność

Dziś Foster porządkuje swoje życie przez proste praktyki: poranne pisanie, spacery po lesie, uważność na Boży głos. Przed spotkaniami pyta nie tylko, co powinien powiedzieć, lecz także czego lepiej nie mówić.

Na zakończenie życzy pastorom, by „z radością stąpali po ziemi”. To radość Pana jest ich siłą.

Opr. na podst. Christianity Today

Dwóch pastorów zostało w niedzielę (8 lutego) wypisanych ze szpitala we wschodniej Ugandzie po tym, jak ponad tydzień wcześniej grupa islamskich ekstremistów ich pobiła, poinformowały źródła.

Pastor John Michael Okoel i pastor pomocniczy Abraham Omoding z New Life Church w Pallisa, około 200 kilometrów na północny wschód od Kampali, wracali do domu z całonocnego spotkania modlitewnego o godzinie 4 rano 30 stycznia, gdy pięciu zamaskowanych mężczyzn ubranych w muzułmańskie stroje zatrzymało ich na bagnie Osupa przy autostradzie Pallisa-Mbale, powiedział pastor Okoel.

Napastnicy byli uzbrojeni w pałki i noże, gdy ich zaatakowali, oskarżając pastorów o bluźnierstwo i próbę nawracania muzułmanów – relacjonował.

„Zaczęli nas oskarżać o kłamstwa na temat Allaha, głoszenie, że Allah ma Syna, oraz o nawracanie ich braci i sióstr” – powiedział pastor Okoel Morning Star News. „Zanim zdążyłem odpowiedzieć, jeden z nich, Ali Kitaali, spoliczkował mnie, rozciął mnie w okolicach ust i uderzył w kolano oraz rękę. Straciłem przytomność”.

Napastnicy grozili im śmiercią i sprawiali wrażenie zdeterminowanych, by ich zabić, powiedział.

„Następnie zaatakowali mojego pastora pomocniczego, łamiąc mu rękę, wybijając dwa zęby i dotkliwie bijąc go po plecach” – relacjonował pastor Okoel.

Ich gehenna zakończyła się, gdy z naprzeciwka nadjechał samochód i mrugnął światłami, co spowodowało ucieczkę napastników – powiedział.

Osoby z samochodu zatrzymały się, by pomóc, i przewiozły rannych pastorów do pobliskiej kliniki, gdzie udzielono im pierwszej pomocy. Później przybyli krewni i członkowie zboru, którzy pomogli przewieźć ich do regionalnego szpitala referencyjnego w Mbale na dalsze leczenie.

Obaj pastorzy wciąż dochodzą do siebie w domu. Zapowiedzieli, że zamierzają zgłosić napaść na policję, gdy tylko będą fizycznie w stanie to zrobić.

Przywódcy kościelni i członkowie społeczności wyrazili głębokie zaniepokojenie atakiem. Sąsiadujący pastor, który poprosił o anonimowość, opisał go jako „głęboko niepokojący”, wzywając władze do przeprowadzenia dochodzenia i zapewnienia sprawiedliwości.

„Żaden przywódca religijny nie powinien obawiać się o swoje życie z powodu swojej wiary” – powiedział.

Mieszkańcy okolicy stwierdzili, że napaść spotęgowała strach i niepokój w regionie, zwłaszcza wśród chrześcijańskich liderów.

„Ten atak wstrząsnął społecznością” – powiedział jeden z mieszkańców Pallisa. „Jeśli taka przemoc nie zostanie powstrzymana, może zagrozić pokojowemu współistnieniu”.

Atak uwydatnia trwające napięcia religijne w niektórych częściach wschodniej Ugandy. W chwili pisania tego tekstu policja nie wydała oficjalnego oświadczenia i nie informowano o żadnych aresztowaniach.

Był to najnowszy z wielu przypadków prześladowań chrześcijan w Ugandzie, udokumentowanych przez Morning Star News.

Konstytucja Ugandy i inne przepisy przewidują wolność religijną, w tym prawo do propagowania własnej wiary i przechodzenia z jednej religii na inną. Muzułmanie stanowią nie więcej niż 12 procent ludności Ugandy, przy wysokim ich skupieniu we wschodnich rejonach kraju.

Źródło: Morning Star News