Chwalmy Pana za zwolnienie tego chrześcijanina. Módlmy się, aby Bóg dał mu całkowite i trwałe uzdrowienie po tak długim pobycie w więzieniu. Módlmy się też, aby wzmocnił wiarę jego rodziny i przyjaciół.

za Głos Prześladowanych Chrześcijan – Polska

Rodzina Behnama jest bardzo zaniepokojona doniesieniami o jego złym stanie zdrowia, ponieważ brat pastora zmarł z powodu raka jelit. Przez pierwsze miesiące Behnam był przetrzymywany w bardzo ciasnej izolatce. Został następnie przeniesiony do innej celi, w której więźniowie byli tak stłoczeni, że nie mogli nawet leżeć i musieli siedzieć w duchocie przez cały dzień i noc. Obecnie pastor Irani znajduje się w normalnej celi, jednak władze nakazały, by go regularnie bić. Behnam Irani posiwiał, istnieją także obawy, że utraci władzę w stopie z powodu poważnego urazu.

Módlmy się, aby Bóg Uzdrowiciel przywrócił pastorowi Behnamowi pełnię zdrowia. Módlmy się, by miał możliwość dzielenia się zbawczym przesłaniem ewangelii z innymi więźniami. Módlmy się, aby Pan dał jego rodzinie pokój i siłę.

za Głos Prześladowanych Chrześcijan Polska

Aktualizowane codziennie informacje o pastorze Youcefie Nadarkhanim: http://aclj.org/

Zespół GPCh

Dilerzy narkotykowi w Meksyku sprzeciwiają się przesłaniu Chrystusa, ponieważ odwraca ono ludzi od ich biznesu i z tego powodu chrześcijanie byli celem przestępstw kryminalnych. Chrześcijanie zauważyli, że napastnicy nie musieli zabijać małżeństwa misjonarzy, żeby ich obrabować.

Zabójcy zostawili ciało Wandy Casias wewnątrz domu, a ciało jej męża – jak doniosły media – zostało znalezione w schowku w niewielkim budynku na terenie posesji.

Byli oni związani z Globalną Niezależną Społecznością Baptystyczną; kościół rodzinny małżeństwa był w Lewisville w Teksasie.

Ich służba polegała na tworzeniu kościołów, zaczynając od Pierwszego Fundamentalnego Niezależnego Kościoła Baptystycznego w ich rejonie, działali oni również w Zacatecas, San Luis Potosi, Coahuila i innych częściach stanu Nuevo Leon. Tworzenie szkół biblijnych i obozów dla młodzieży było istotną częścią ich służby i przykładali dużą wagę do studiowania Biblii i muzyki.

Kontynuowane są one przez ich 10 dzieci, które podobno stwierdziły, iż mają nadzieję kontynuować służbę swoich rodziców.

Pokój w Puebla

W czasie interwencji władz z Puebla po tym, jak protestanci zaczęli doświadczać zagrożenia wykluczenia i śmierci, katolicy z San Rafael Tlanalapan zgodzili się, żeby pozwolić ewangelicznie wierzącym stworzyć miejsce odprawiania nabożeństw w mieście mieszczącym się w dużej odległości od budynku kościoła katolickiego.

Jesienią w zeszłym roku katolicy grozili protestantom ukrzyżowaniem, jeżeli natychmiast nie opuszczą miasta. Później parafianie ujawnili, że lokalny ksiądz podburzał ich do tych pogróżek, i jak wyszło to na światło dzienne, władze katolickie przeniosły tego księdza do innego miasta.

Urzędnicy państwowi rozpoczęli negocjacje, żeby rozwiązać konflikt i w październiku zostało osiągnięte porozumienie; urzędnicy będą odpowiedzialni za zapewnienie, że warunki tej umowy będą dotrzymywane.

Pastor Agustin Castillo Morales i Josue Ovando Jimenez zaakceptowali pakt, który wymusza na nich organizowanie nabożeństw z dala od miejsca, gdzie mieści się kościół katolicki. Liderzy ewangeliccy z Mexico City uczcili to pokojowe rozwiązanie problemu w czasie uroczystości, w której wzięły udział grupy muzyczne.

We wrześniu ubiegłego roku około 70 protestantów w San Rafael Tlanalapan otrzymało ultimatum natychmiastowego opuszczenia miejsca zamieszkania pod groźbą bycia „ukrzyżowanymi lub zlinczowanymi”. Katolicy (nie „katoliccy tradycjonaliści”, którzy są mieszanką katolicyzmu i lokalnych praktyk, jak poprzednio twierdzono) w mieście, w pobliżu San Martin Texmelucan, około 60 mil od Mexico City, podobno zostali zagrożeni podpaleniem, w innym razie ich domy miały zostać zniszczone.

Konflikt ten trwa już kilkanaście lat; w 2006 r. protestanci poprosili o pomoc rządową po tym, jak katolicy zmusili władze miejskie do odcięcia dostawy wody.

W zeszłym roku na spotkaniu w dniu 7 września obiecali, że opuszczą wioskę, chociaż 200 katolików obecnych na spotkaniu szemrało o tym, żeby ich wtedy pobić i wygnać (zobacz: “Chrześcijanie w Meksyku wyrzuceni z wioski”, 16 września 2011 r.). Protestanci schronili się w ustronnych miejsca w pobliskich miasteczkach, m.in. w centrum miejskim San Martin Texmelucan, gdzie ich kościoły miały jakieś znaczenie. Inni podobno ukryli się w budynku kościoła w Alto Aposento.

Źródło- CompassDirect
Tłum. Dorota Ostrowska

Zapakowaliśmy je jako prezenty i podczas Świąt Bożego Narodzenia dostarczyliśmy nowo nawróconym chrześcijanom. Tak jak ja przybyłem do nich do obozu, tak teraz oni przychodzą do mnie, by usłyszeć i zrozumieć więcej, co przeczytali w Biblii. Oczywiście czynimy to w ukryciu, to jest zabronione. Dlatego proszę, módlcie się za nami! Módlcie za wierzących, za nowo nawróconych w Birmie. Dziękujemy Wam!

Birma (oficjalnie Myanmar), zajmuje 33. pozycję w Światowym Indeksie Prześladowań 2012 Open Doors. Chrześcijanie stanowią tu mniejszość, która żyje w zdominowanym przez buddystów kraju. Są całkowicie kontrolowani przez reżim. Duchowni, pastorzy muszą starać się o pozwolenie na działalność ewangelizacyjną, która najczęściej nie jest im udzielana, więc muszą działać nielegalnie. Nie wolno budować kościołów, a państwo infiltruje każdą wspólnotę i Kościół.

Źródło Open Doors

Pastor Ilmurad był w grupie około 230 więźniów, którzy zostali zwolnieni z więzienia. Pastor Nurliev powiedział, że o swoim zwolnieniu dowiedział się dopiero dzień przed wyjściem na wolność.

“Była to już piąta amnestia. O jego zwolnieniu dowiedzieliśmy się z Internetu. Był na liście”, powiedziała Forum18 żona pastora, Maya Nurlieva.

“Jego zwolnienie było tak nieoczekiwane, że nawet nie zdążyliśmy kupić kwiatów. Jaka to radość, tego nie potrafię wyrazić. Dziękujemy i błogosławimy wszystkim, którzy walczyli o wolność dla mojego męża”, powiedziała głęboko wzruszona.

Pastor Nurliev po swoim zwolnieniu otrzymał z powrotem dokumenty tożsamości. Jednak jego życie będzie pełne ograniczeń. Będzie musiał co tydzień informować milicję, co robi, będzie pod całkowitym nadzorem reżimu i jego urzędników. Wszystkie uprawnienia i dokumenty dotyczące wykształcenia, studiów i kursów teologicznych, które odbył na Ukrainie zostały skonfiskowane w sierpniu 2010 r. Nie otrzymał ich z powrotem. Jeśli zechce je otrzymać, musi się domagać zwrotu sądownie. Oceniając swoje przeżycia, pastor powiedział, że “warunki więzienne nie były aż takie złe”. Oprócz pierwszych dziesięciu dni w celi izolacyjnej w grudniu 2010 r., kiedy dopiero co przybył do obozu, nie był poddawany żadnej poważniejszej torturze czy karze. Nigdy też nie został pobity. Pastor Nurliev, który jest cukrzykiem, otrzymywał zastrzyki i leki w obozie pracy. „Żona przysyłała leki”, stwierdził wzruszony.

Jednak to, co w obozie pracy stanowiło dla niego problem, to zakaz posiadania Biblii. „Kiedy zobaczyłem, że muzułmańscy imamowie w Seydi mogą posiadać Koran, od razu poszedłem do kierownika obozu. On jednak stwierdził, że nie ma takiej konieczności. Nie podał powodu”, powiedział smutno pastor.

Imurad nie otrzymał ani jednej kartki czy listu, które docierały do niego z całego świata. „Widziałem jednak, że są, widziałem adresy z Kanady, Anglii, widziałem swoje nazwisko na kopertach, ale nigdy żadnej nie dostałem. Nie szkodzi, dziękuję za wszystkie listy”, sama świadomość, że były, stanowiła dla niego umocnienie. „Pokazano mi, że nie jestem zapomniany”, powiedział pastor.

Tło wydarzeń

46-letni pastor Ilmurad Nurliev prowadzi swoją wspólnotę w Mary. Ma żonę i córkę.

27 sierpnia 2010 r. pastor Ilmurad został aresztowany na podstawie art. 228, par. 2 Kodeksu Karnego, za rzekome wyłudzanie. Śledztwo wykazało, że oszukał dwie kobiety i mężczyznę. Wspólnota i żona twierdzą, że zarzuty zostały sfabrykowane. Maya zaangażowała się w akcję uwolnienia męża. Wysyłała petycję, odwołania, listy do prezydenta, prokuratora generalnego. Bez efektu i odpowiedzi. Ponadto była pod stałym nadzorem MSS, tajnej milicji, która aresztowała Ilmurada za jego chrześcijańską działalność.

Już wcześniej otrzymywał ostrzeżenia za swoją działalność chrześcijańską. Wypraszano go z samolotu, gdy chciał polecieć na seminaria do innego kraju, zakazywano opuszczania Turkmenistanu, straszono, obciążano grzywnami i karami, odrzucano rejestracje wspólnoty, której przewodzi.

21 października został skazany na 4 lata więzienia w obozie pracy w Seydi. Dodatkowo sąd dowodził, że pastor jest narkomanem i nakazał przymusowe leczenie w obozie pracy. Dowodem na to miało być przyjmowanie dożylnie przez pastora insuliny, ponieważ cierpi na cukrzycę. Pastor nie otrzymał pozwolenia na odwołanie się od wyroku. Po procesie został natychmiast przeniesiony do obozu pracy w Seydi. W związku z częstymi odwiedzinami w obozie pracy członków rodziny i wspólnoty pastora, sąd dodatkowo ograniczył możliwość odwiedzin. Orzekł, że odwiedziny są możliwe raz w miesiącu i mogą trwać nie dłużej niż 30 minut. Raz na 45 dni wizyta może trwać 24 godziny. Żona pastora, Maya odwiedzała go zawsze, dostarczając pożywienia i lekarstw. W tym celu przemierzała 270 km pociągiem przez pustynię z Turkmenabat.

Według raportów urzędników pastor miał bardzo dobrą reputację wśród więźniów i nadzorców. W ciągu ostatnich dwóch lat, reżim w Turkmenistanie udzielił czterech amnestii dla więźniów (w grudniu 2010 r., w lutym 2011 r., w maju 2011 r., w sierpniu 2011 r.). Wypuszczono w sumie 3 730 więźniów. Ani jedna amnestia nie objęła pastora. Rodzina i przyjaciele stracili już nadzieję, że pastor wyjdzie na wolność przed upływem czterech lat. Jednak wyszedł dwa lata przed końcem upływu wyroku. Amnestia z dn. 19 lutego (Święto Flagi) objęła tym razem i jego.

Komentując amnestię dla pastora Nurlieva, dr Tomasz M. Korczyński, ekspert Open Doors powiedział, że Turkmenistan wciąż niepokoi, znajduje się dość wysoko na liście w Światowym Indeksie Prześladowań (pozycja nr 18). Ograniczenia wolności religijnej są znaczące, nie tylko dla chrześcijan, ale także dla muzułmanów. Reżim turkmeński chce posiadać całkowitą kontrolę nad duchem społeczeństwa i z bojaźnią przypatruje się wciąż rozwijającemu się Kościołowi. Dlatego należy wzmocnić modlitwy za prześladowanych chrześcijan, a także podejmować konkretne działania, jak prowadzenie akcji wysyłania listów do więźniów sumienia w Azji Centralnej. Przypadek pastora pokazuje, że chociaż niektórzy z nich nie dostają listów, to jednak, po pierwsze mają świadomość, że świat o nich nie zapomniał, po drugie, reżimy też o nich wiedzą, co jest bardzo ważne. „Dlatego kontynuujmy modlitwę i wysyłkę listów do więźniów sumienia i dziękujmy Bogu za wcześniejsze wyjście z więzienia pastora Nurieva”.

Prośby modlitewne:

• Podziękujmy Bogu za uwolnienie pastora Ilmurada.
• Kontynuujmy modlitwę za niego, prośmy o nowe życie dla pastora.
• Módlmy się za jego rodzinę i Kościół, świętujących jego uwolnienie.
• Módlmy się o mądrość i wiedzę dla pastora Nurlieva, o to, jak ma żyć w trudnych warunkach, pod pełną kontrolą służb państwowych i urzędników w Turkmenistanie.

za Open Doors